Artikelen

In de vorige Kerkvensters heeft u twee berichten over de op te vullen vacatures kunnen lezen. Misschien heeft u Kerkvensters alweer ter zijde gelegd. Misschien te weinig tijd gehad om erover na te denken. Want momenteel zijn alle wijkraden daar druk mee bezig. Het is elk jaar weer een hele toer om de plaatsen opgevuld te krijgen. Een krachttoer.
Een groot aantal ambtsdragers wil het stokje overgeven. Sommigen lopen al hun tweede rondje op de sintelbaan, omdat zij het stokje niet willen laten vallen.

Ik dacht aan het stukje wat ik eens gelezen had, waarboven stond: uitstel.

Toen ik veertien was, kwam er iemand van de jeugdraad vragen of ik lid wilde worden van de jeugdsoos. ‘Nou, nee,’ zei ik toen, ‘ik moet morgen nog veel huiswerk maken en bovendien zit ik op korfbal en bij de muziekvereniging. Als ik achttien ben, dan heb ik vast meer tijd.

Toen ik achttien was, kwam er een jeugdouderling bij me en vroeg me of ik lid wilde worden van de jeugddienstcommissie. Ik vond het sneu om te weigeren, maar was net met een pittige boekhoudstudie begonnen. Dus vroeg ik om nog even geduld te hebben. Na mijn studie zou ik graag wat voor de kerk willen doen.

Rond mijn zesentwintigste vroeg de voorzitter van de kerkenraad of ik diaken wilde worden. Maar ach, dat kwam toen wel héél slecht uit. Ik was aan een nieuwe baan begonnen en bovendien zou ik over niet al te lange tijd gaan trouwen. Nee, het moest nog even wachten.

Tien jaar later – ik was inmiddels getrouwd en had drie kinderen – kwam de predikant op bezoek met de vraag of ik wijkouderling wilde worden. Maar nee, dat lukt helaas niet. We hadden namelijk net een nieuw huis gekocht en bovendien hadden we het nogal druk met de kinderen. Zaterdag mee naar de voetbal en regelmatig rijden als ze moesten optreden tijdens een muziekuitvoering. En turnen, dat deden de meisjes ook nog op een doordeweekse dag. Later misschien, dus.

Inmiddels was ik vijftig geworden en op een dag stond een wijkouderling op de stoep. Ze hadden mensen nodig voor het moderamen van de kerkenraad: een penningmeester om precies te zijn. En met mijn achtergrond……… Of ik dit wellicht wilde doen. ‘Ach, nee,’ zei ik, ik heb nog nooit wat voor de kerk gedaan en dan is de stap om ineens in het bestuur van de kerk te zitten wel erg groot. Bovendien had ik net promotie gemaakt op mijn werk en dat vroeg nogal wat tijd en energie om me daar in te werken. Over een jaar of tien hoop ik met vervroegd pensioen te gaan. Dus dan zou ik alle tijd hebben…….

Een jaar of tien later werd me gevraagd of ik wijkbezoeker wilde worden. Maar ach, ook dat kwam toch wel slecht uit. We pasten af en toe op de kleinkinderen, die buitenaf woonden en dat bracht veel gereis en werk met zich mee.

Nu ben ik tachtig jaar en zit al een hele tijd te wachten tot er eens iemand van de kerk bij me op bezoek komt!

Namens de kerkenraad vraag ik u om serieus na te denken wanneer u gevraagd wordt voor een ambt. Iedereen weet dat er in meerdere of mindere mate vrije tijd in gaat zitten. Hoe zou de kerk eruitzien als er geen ambtsdragers meer zijn? Samen bouwen aan het kerkenwerk geeft daarentegen voldoening! Laat uitstel geen afstel worden.
Daarom: wanneer u namen weet, wilt u deze dan doorgeven aan de wijkscriba? Ook kunt u uzelf aanmelden!
Breng uw wijkraad niet in verlegenheid en reageer positief!

Met een vriendelijke groet,
Wim Westerhuis